
Marjan ten Wolde is bijna 60 jaar en woont met hond Joris in Vierhouten. Ze is daar eigenaar van een gastenverblijf. Marjan houdt van koken, schilderen en bridgen en zingen bij een koor. Met haar man Frans runde ze jarenlang hotel-restaurant De Vossenberg. Ze stopten toen zijn gezondheid minder werd.
“Ik had nooit kunnen bedenken dat iets als corona in Nederland zou komen én dat het zo’n impact zou hebben. In mijn directe omgeving heeft het coronavirus heftig toegeslagen. In maart overleed mijn man Frans en in april mijn schoonzus Rose-Marie, beiden aan corona. Kort daarvoor was haar man Ben overleden. In zes weken tijd hadden we in de familie te maken met drie sterfgevallen. Mijn schoonzus stond nog middenin het leven; mijn man en zwager hadden onderliggende ziektes en waren afhankelijk van hulp.
Mijn man was in maart een van de eerste bewoners van Ittmanshof die corona kreeg. Ik vond het ontzettend moeilijk dat ik hem vanwege de strenge coronamaatregelen zo beperkt mocht bezoeken. Na zijn overlijden mochten wij niet zelf zijn kamer leeghalen. Ik kon met niemand van de verzorgenden over hem praten en zelfs zijn favoriete verpleegkundige kon ik niet bedanken.
Na het overlijden van mijn man was ik bezorgd. Gedachten als: wie gaat er nog meer overlijden, word ik zelf ziek, kan ik niemand besmetten, beheersten mij dagelijks. In het begin was ik heel voorzichtig en maakte ik zelfs de boodschappen schoon. Gaandeweg leerde ik beter omgaan met corona. Als je de maatregelen opvolgt, heb je voor een deel zelf in de hand hebt of je corona krijgt. Hoewel je natuurlijk ook pech kunt hebben. Je leert ermee leven.
Ik kijk positief naar de toekomst. Ik kijk uit naar het voorjaar: dan kun je meer naar buiten en daar ook makkelijker mensen ontvangen. Maar ik ben ook bezorgd over het perspectief van jongeren. Voor hen wordt het ongetwijfeld moeilijker dan voor onze generatie waar het eigenlijk altijd beter ging. De coronacrisis kost veel geld, dat moet worden terugbetaald, dus er zal straks bezuinigd moeten worden. Starters, jonge ondernemers, middengroepen: voor hen zal het een tijd duren voordat zij deze schade achter zich kunnen laten.
Wat ik sterk heb ervaren: niets is meer vanzelfsprekend, en juist de normale dingen waardeer je weer meer.”